ข้ามไปยังเนื้อหาหลัก

sa'lahmade

สล่า-ผู้ผลิต

จากงานอดิเรกที่มาจากความชอบในเรื่องงานฝีมือ กลายมาเป็นธุรกิจในแบรนด์ที่ชื่อ TIMA แบรนด์เครื่องประดับที่ก่อตั้งมายาวนานกว่า 25 ปี คุณกิตติมา เอกมหาชัย หรือคุณไก่ เล่าให้ฟังว่าหลังจากที่เรียนจบทางด้านเศรษฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ทำงานด้านการตลาดอยู่ระยะหนึ่ง ได้ลาออกจากงานประจำเพื่อไปดูแลครอบครัว ในช่วงนั้นชอบไปร้านหนังสือที่ World Trade Center
เคยคิดไหมว่าถ้าเรามีวัสดุเหลือใช้ เราจะเอาไปทิ้ง ไปขายร้านรับซื้อของเก่าหรือว่าจะเอาไปทำอะไรต่อ แต่สำหรับชายคนนี้ พิชากร ภูเขียว หรือน็อต เป็นผู้หนึ่งที่ให้ความสำคัญและเห็นคุณค่าของวัสดุเหลือใช้ จึงหยิบจับมันมาสร้างสรรค์งานคราฟต์ได้อย่างน่าสนใจเลยทีเดียว มาติดตามเรื่องราวของเขากันว่าเขาคิดอย่างไรถึงนำสิ่งเหล่านี้มาสร้างสรรค์ผลงาน
เมื่อนึกถึงงานไม้ในเชียงใหม่ หลายๆ คนอาจนึกถึงงานเฟอร์นิเจอร์ โต๊ะ ต่าง เตียง ตู้หรือผลิตภัณฑ์จากไม้ชิ้นใหญ่ๆ แต่วันนี้เราจะชวนไปทำความรู้จักกับ “วงศ์พิทักษ์” ผู้ผลิตที่นำไม้มะม่วงมาสร้างสรรค์งานไม้ชิ้นเล็กๆ ให้เป็นของที่ระลึก ของใช้ในบ้าน ที่ทั้งเป็นของใช้และเป็นของตกแต่งบ้านที่สวยงามไปในตัว ไปดูกันว่าเส้นทางการทำงานคราฟต์ของ คุณพิทักษ์ และคุณวนิดา อินทวงศ์ นั้นมีที่มาที่ไปอย่างไร
มือจา คือชื่อสตูดิโอทำเฟอร์นิเจอร์แฮนด์เมด จากไม้เก่าที่ออกแบบและลงมือทำด้วยตัวเองทุกกระบวนการของ ปูน - ระพีพัฒน์ แก้วทิพย์ หนุ่มเชียงใหม่ผู้ไปร่ำเรียนไกลถึงเมืองกรุง หลังเรียนจบทางด้านการออกแบบในสาขาสถาปัตยกรรมไทยก็พบว่า ตัวเองไม่ได้ชอบสายงานด้านนี้ จึงกลับมาอยู่บ้านซึ่งตรงกับช่วงโควิดพอดี สิ่งที่ทำได้คือนั่งดูยูทูปไปเรื่อยๆ จากความชอบงานไม้เป็นทุนเดิม ยิ่งดูก็ยิ่งดำดิ่งลงไปในโลกของงานไม้ มารู้ตัวอีกที โรงรถของที่บ้าน ก็กลายเป็นเวิร์กช็อปขนาดย่อมที่มีอุปกรณ์พร้อมสรรพไปเสียแล้ว
คุณยุจเรศ สุมนา เป็นอีกผู้หนึ่งที่หลงใหลในงานหัตถกรรม โดยเฉพาะงานหัตถกรรมที่เชื่อมโยงกับ ศิลปะ วัฒนธรรมและประเพณีท้องถิ่น ความรักในงานหัตถกรรมเกิดจากการเลี้ยงดูและวิถีชีวิตของครอบครัวที่หล่อหลอมเธอมาตั้งแต่เด็ก อีกทั้งการเติบโตในเชียงใหม่เมืองที่เต็มไปด้วยต้นทุนทางวัฒนธรรม เป็นแรงผลักดันให้เลือกเรียนในสายวิชาที่เกี่ยวข้องกับความสนใจที่เธอมี นั่นก็คือ ภาควิชาศิลปะไทยและวัฒนธรรมสร้างสรรค์ คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
“เก้าอี้” เฟอร์นิเจอร์ที่สำคัญชิ้นหนึ่งของบ้านที่จะบ่งบอกรสนิยมของผู้เป็นเจ้าของได้เช่นเดียวกับของตกแต่งอื่นๆ ในบ้าน และแต่ละมุมของบ้านก็ต้องการเก้าอี้ที่แตกต่างกันไป เพราะเฟอร์นิเจอร์แต่ละชิ้นสามารถสะท้อนอารมณ์และบรรยากาศของแต่ละพื้นที่ได้ คุณรุ่งโรจน์ วิริยะชน ผู้ก่อตั้ง This is A Chair ก็เป็นผู้หนึ่งที่เคยตามหาเก้าอี้ที่ถูกใจสำหรับตกแต่งรีสอร์ทที่เป็นกิจการของเขาเมื่อหลายปีมาแล้วแต่ก็หาที่ถูกใจไม่ได้ และไม่น่าเชื่อว่าจาก Pain Point หรือปัญหาในวันนั้นกลายมาเป็นจุดเริ่มต้นของ This is A Chair ในวันนี้
สยามรอยัลออคิด เป็นบริษัทที่ผลิตงานหัตถกรรมของเชียงใหม่ที่เก่าแก่บริษัทหนึ่ง ก่อตั้งมานานกว่า 40 ปีแล้ว คุณดนัย เลียวสวัสดิพงศ์ กรรมการผู้จัดการบริษัทสยามรอยัลออคิด เล่าว่าผู้ก่อตั้งและเป็นประธานบริษัทคนแรกคือคุณคุณเรือง นิมมานเหมินทร์ ท่านได้ตั้งโจทย์ให้คุณดนัย ว่าอยากจะผลิตสินค้าที่น้ำหนักเบา ส่งออกได้ และนักท่องเที่ยวสามารถนำกลับไปได้ง่าย และมีอีกโจทย์ที่สำคัญมากคือแรงงานต้องเป็นผู้หญิงเพราะอยากสร้างงานให้กับคนกลุ่มนี้เพราะงานสำหรับผู้หญิงในช่วงนั้นหายาก งานที่มีส่วนใหญ่จะเป็นงานก่อสร้าง งานใช้แรงงานเสียเป็นส่วนใหญ่
ที่โลโก้หรือตราสัญลักษณ์ของ ’carpenter อักษรตัว t ที่ถูกแทนที่ด้วยรูปฆ้อนนั้น คุณวีรดา ศิริพงษ์ หรือคุณแนน ผู้ก่อตั้งต้องการที่จะสื่อถึงความเป็นช่างไม้ตัวจริง เพราะเธอเติบโตมาในครอบครัวที่มีโรงงานเล็กๆ ทำวงกบ ประตู หน้าต่าง ที่อำเภอสันกำแพง ผูกพันและคลุกคลีกับงานของที่บ้านมาตั้งแต่เด็ก เมื่อเรียนจบด้านสถาปัตยกรรมจากรั้วมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ก็ได้ทำงานเป็นสถาปนิกตามที่ได้ร่ำเรียนมา วันหนึ่งมองไปที่กองเศษไม้ที่สูงท่วมหัวในโรงงาน
ณัฐพล วรรณาภรณ์ หรือ มิก ศึกษาทางด้านเครื่องเคลือบดินเผาโดยตรงจากคณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ในช่วงที่เรียนจบยังไม่มีงานที่รองรับมากนัก ประกอบกับสนใจศึกษาด้านการออกแบบ จึงตัดสินใจเรียนต่อด้าน Media Art and Design ที่คณะวิจิตรศิลป์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ จบออกมาทำงานด้านการตลาด สื่อสารและโฆษณาอยู่ระยะหนึ่ง ซึ่งงานที่ทำใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับคอมพิวเตอร์ บ่อยครั้งที่จับคีย์บอร์ดเกิดความรู้สึกคิดถึงมือที่เคยปั้นชิ้นงาน
ดอยตุง คือแบรนด์ธุรกิจเพื่อสังคม ดำเนินงานโดยโครงการพัฒนาดอยตุง (พื้นที่ทรงงาน) อันเนื่องมาจากพระราชดำริ มีเป้าหมายที่จะเป็นธุรกิจที่ทำให้โลกดีขึ้น นอกจากจะมุ่งทำธุรกิจที่ช่วยลดช่องว่างทางสังคมแล้ว ยังมุ่งหวังที่จะลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม ตลอดจนสร้างผู้นำรุ่นใหม่ที่มีความรับผิดชอบบนพื้นฐานของประโยชน์ส่วนรวมในระยะยาว
สุมนัสยา โวหาร (จิ๊บ) สำเร็จการศึกษาด้านศิลปะและการออกแบบ จากคณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากรในฐานะนักออกแบบและอาจารย์ประจำสาขาวิชาการออกแบบ คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ นอกจากงานประจำที่คณะวิจิตรศิลป์แล้ว สุมนัสยา สนใจงานหัตถกรรมท้องถิ่นและงานออกแบบร่วมสมัย การปรับใช้วัสดุท้องถิ่นเพื่อแนวทางการออกแบบผลิตภัณฑ์อย่างยั่งยืน สิ่งสำคัญในการทำงานคือการสร้างสะพานการมีส่วนร่วมของชุมชน
จุล เป็นแบรนด์ท้องถิ่นในจังหวัดเชียงใหม่ ที่ดีไซน์สินค้าเพื่อตอบโจทย์การใช้งานแบบ Urban Lifestyle สำหรับกลุ่มลูกค้าผู้ชายที่มีความชื่นชอบ Casual Style ที่เรียบง่ายและดูดีแต่ยังมีรายละเอียดงานดีไซน์ที่ไม่ซ้ำใคร มีฟังก์ชั่นที่สะดวกในการใช้งาน เหมาะกับการใช้งานในชีวิตประจำวันทั่วไป นอกจากการตั้งใจดีไซน์สินค้าที่ดีแล้วเรายังใช้วัตถุดิบและช่างในท้องถิ่นจังหวัดเชียงใหม่ เพื่อสนับสนุนการจ้างงานและเพิ่มการกระจายรายได้สู่ชุมชน
“พระอาทิตย์พอทเทอรี่” สตูดิโองานเซรามิกเล็กๆ ตั้งอยู่ที่ตำบลยุหว่า อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ ก่อตั้งโดยคุณอนุพงษ์ สิงห์ทอง หรือคุณนุ ซึ่งเรียนจบด้านเซรามิก จากมหาวิทยาลัยราชมงคลล้านนา คุณนุบอกว่าตอนแรกตั้งใจจะเรียนออกแบบ แต่เหมือนโชคชะตาทำให้ได้มาเรียนด้านเซรามิก ซึ่งพอเรียนไปก็ชอบ เพราะงานเซรามิกมีเสน่ห์ ทำให้เราลุ้นตลอดทั้งขบวนการ ว่างานจะออกมายังไง สีเคลือบจะดีไหม สนุกและตื่นเต้นทุกครั้งที่เปิดเตาดูผลงานตัวเอง เพราะมันมีปัจจัยหลายอย่าง ทั้งอุณหภูมิ ทั้งสีที่ทำให้ชิ้นงานออกมาไม่เหมือนกัน
สมศักดิ์ ช่วยหนู หรือคุณชิน เป็นชาวใต้ แต่มาเรียนที่คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เรียนจบในปี 2547 คุณชินบอกว่าการทำงานศิลปะช่วงนั้นเป็นเรื่องยาก คนที่จบศิลปะส่วนใหญ่จะไปทำงานที่กรุงเทพกัน แต่ความที่ชอบเชียงใหม่และมองว่าเชียงใหม่มีบรรยากาศของความเป็นศิลปะมาก จึงตัดสินใจอยู่ที่นี่ แต่ตอนนั้นตลาดงานศิลปะก็ไม่ได้มีมากนัก ช่วงนั้นก็ทราบมาว่ามีรุ่นพี่คนหนึ่งประยุกต์งานศิลปะที่เรียนมา ทำงานคราฟต์ เป็นของแต่งบ้าน เก๋ๆ ทำโต๊ะ เฟอร์นิเจอร์
ผลิตภัณฑ์จากผ้าฝ้าย ตกแต่งด้วยงานปักมือ แบรนด์ได้รับแรงบันดาลใจในการออกแบบลวดลายผ้ามาจากวิถีชีวิตในชนบทที่อบอุ่นและความสวยงามของธรรมชาติ ทำให้สินค้าที่มีกระบวนการผลิตที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม และกระบวนการผลิตยังผสมกับความละเมียดละไมและจินตนาการของช่างฝีมือ นอกจากนี้ยังมีการถ่ายทอดภูมิปัญญาสู่หนุ่มสาวรุ่นใหม่ให้ได้เข้ามาเรียนรู้ ทำให้เกิดผลงานที่มีความเป็นเอกลักษณ์เช่นกัน
ในปัจจุบันศิลปะการเขียนด้วยมือโดยใช้สีย้อมครามค่อยๆ หายไป มีเพียงคนเฒ่าชาวม้งเท่านั้นที่ยังคงสร้างสรรค์งานศิลปะชิ้นนี้ ในขณะที่คนรุ่นใหม่ไม่สนใจภูมิปัญญาท้องถิ่นนั้น